Zoals jullie merken schrijf ik haast geen logjes meer hier. Het web-loggen is een beetje over. Ik zit alleen nog maar op hyves. eerts schreef ik hier de logjes en copieerde ik ze naar hyves, maar vandaag heb ik op hyves een blog geschreven en voel ik niet meer de behoefte om hem hier naar te copieeren.

Ik stop met mijn web-log. Ik weet nog niet of ik hem eerdaags op zwart ga zetten, want dat is dan weer zo drastisch. Misschien zet ik mijn log helemaal over op hyves. Daar moet ik nog even over nadenken.

Degene die willen blijven lezen zijn welkom in mijn hyves vrienden lijst. Een paar heb ik er al in. Degene die dat niet willen, bedank ik voor het lezen van mijn logjes.

Continue reading →

Het zat er al aan te komen, ik had het al van iemand gehoord, maar toch voelde het als een mokerslag. We kregen gisteren een brief dat we van ons laantje afmoeten op de camping. 31 December 2009 moet ons plekje schoon opgeleverd worden. We kunnen eventueel nog wel verkassen voor maximaal 3 jaar, maar dat gaan we niet doen.

Het is einde camping voor ons. De kinderen staan te juichen bij het idee dat we dan volgend jaar "echt" op vakantie gaan. Maar dat echt is maar twee weken. Nu zijn we in mei altijd twee weken op de camping, de weekenden en de hele zomervakantie. Want Ronald en ik gaan vanaf de camping naar ons werk.

Ik vind het erg moeilijk om deze log te schrijven in verband met ontzettend gemengde gevoelens. Ik ben geen camping mens, ik ben een mooi weer kampeerder. Ik heb in de eerste plaats een campingplek genomen in het belang van de kinderen. Hoewel kinderen, in het belang van Rico, want Manuela was er toen nog niet.

Rico was één toen ik een vaste plek nam. Dan kon dat kind heerlijk de hele dag buiten spelen zonder alle gevaren van de grote stad. Hij genoot dus ik ook. En dat ongemak van het kamperen, want toen zat ik er niet echt luxe bij, dat nam ik op de koop toe.

Mijn ouders stonden en staan er ook, dus Rico had alles wat zijn hartje begeerde binnen hand bereik. Na een paar jaar kreeg ik Manuela en ook zei vond het geweldig. De vrijheid die ik mijn kinderen kon bieden was voor mij onbetaalbaar.

Als we de grote vakantie hadden en we dus zes weken bleven, zag ik ieder jaar weer het zelfvertrouwen van de kinderen groeien. Ieder jaar mochten ze iets meer. Het stralende gezicht van Manuela toen ze alleen naar het dorp mocht fietsen. Het glunderende gezicht van Rico toen hij alleen mocht gaan vissen. Zoveel mijlpalen, zo ontzettend veel herinneringen.

Rico die op de camping wel de vrienden heeft die hij thuis niet had. Rico die door iedereen zo in zijn waarde gelaten wordt. De camping deed ik altijd in de eerste plaats voor mijn kinderen.

Pas toen ik Ronald leerde kennen en toen ik zelf steeds beter in mijn vel kwam te zitten en er ook steeds comfortabeler bij kwam te zitten, begon de camping voor mij ook steeds leuker te worden.

We hebben ontzettend leuke tijden gehad op ons laantje. Iedereen kon het heel goed met elkaar vinden zonder elkaar te overlopen. We hebben grote bbq’s met z’n allen gehad. Playbackshows waar het halve laantje aan meedeed. Avonden en avonden, tot diep in de nacht zitten lachen en kletsen. We zijn in die waanzinnig leuke periode zelfs in augustus 2002 vanuit de camping getrouwd.

In 2003 kregen we de eerste brief dat het afgelopen zou zijn op ons laantje. dat is toen uitgesteld. Maar er gingen al mensen weg en de sfeer is nooit meer geworden zoals toen.

In verband met de lege plekken die ontstonden werd het steeds saaier. We vermaakten ons wel hoor. Vooral ik ging steeds meer genieten van het buiten zijn. En gewoon na een hectische week lekker het weekend relaxen op de camping.

We hebben de laatste jaren het geluk gehad dat het in de meivakantie steeds mooi weer was, dus dan zat ik lekker 2 weken in de zon. Helaas hield dat mooie weer op in de zomer en baalde ik als een stekker op die dan stomme rot camping. Maar als je de kinderen dan lekker ziet struien is het wel weer goed.

En nu houd het dus op. We willen absoluut niet ergens anders gaan staan. Het is einde verhaal. Volgend jaar bestaat mijn vakantie uit twee weken zon in het buitenland. Dan betaal ik voor die twee weken hetzelfde zoniet meer als een jaar staangeld camping.

Natuurlijk vind ik zo’n vakantie heerlijk. Gewoon lekker met z’n viertjes genieten van zon zee en strand.

Een nieuwe periode breekt in 2010 voor ons aan en met pijn in mijn hart neem ik afscheid van 15 jaar camping.

Continue reading →

Zoals de meeste van jullie weten werk ik op een sportschool als bar/baliemedewerkster. Het is geen bodybuilders en strakke pakjes sportschool, maar gewoon een leuke gezellige laagdrempelige sportschool. Jong oud, dik dun alles traint er.

Iedereen doet zijn ding en niemand word bekeken. Erg prettig dus.

Morgen hebben we een open dag. Dat hebben eens per jaar in januari. Dan zijn we er met z’n allen. Ik vind dat een super leuke dag en ik vind het dan een sport om zoveel mogelijk mensen lid te maken. En daar ben ik erg goed in. Ik ben van mening dat wanneer je naar een open dag van een sportschool komt,  je plannen hebt om lid te worden. Dus diegene die van mij een rondleiding krijgen, lul ik zodanig plat dat ze zich inschrijven.

Wij verkopen geen wurgcontracten. Er kan per maand opgezegd worden. Ik sta ook voor 1000 % achter mijn woorden. Iedere twijfelaar zegt bij mij ja. Soms komen er best wel vreemde figuren langs en ook die worden dan lid.

‘s Maandags word er door mijn collega’s dan  verzucht : ach jee die is vast door Ingie lid gemaakt.

Het is in het verleden ook wel eens gebeurd dat er mensen onder lichte doch vriendelijke dwang van mij lid werden en nooit zijn komen trainen. Tja dan moet je maar niet in mijn armen lopen op een open dag. Een collega zei ooit dat ik zelfs mensen lid maak die alleen komen plassen.

Maar over het algemeen vind iedereen die angst had om lid te worden het fijn dat ik ze overtuigd heb. Neem bijvoorbeeld dikke vrouwen die langs komen. Ze willen wel, maar durven eigenlijk niet. Wat is dan prettiger om een rondleiding te krijgen van iemand die er werkt en ook niet een van de slankste is?

Ik ben erg benieuwd of het druk word morgen. Ik hoop echt dat er veel mensen zich inschrijven.

Aan mij zal het niet liggen.

Afgelopen dinsdag was ik jarig. Aangezien ik nooit zin heb om mijn verjaardag te vieren zo direct na de feestdagen ben ik met mijn man en kinderen naar de Uithof gegaan om te gaan skieën. Ik had dat nog nooit van mijn leven gedaan. En alles moet de eerste keer zijn. Maar wat mij betreft is het ook de laatste keer geweest.

Ik ben een kruk. Ik kan het echt niet. Ik kan niet eens blijven staan. Ik heb duidelijk evenwichtstoornis. Wat een gedoe. Kei en keihard heb ik gewerkt, het zweet liep met straaltjes langs mijn lijf. Jongens wat kreeg ik het warm, de sneeuw smolt er zowat van. En wat ben ik gevallen. Mijn rechterbeen is bont en blauw.

Dus eens maar nooit meer. Aansluitend zijn we naar de Mac gegaan, die dag mocht het nog. Maar al met al was het wel erg leuk.

Woensdag ben ik naar een weight watchers cursus geweest. We gaan ervoor. Ik ben braaf iedere dag mijn "points"aan het tellen. Lijnen zal nooit een hobbie van me worden. Ik ben veel te gek op snoepen, maar het is nu even niet anders.

Ronald had voor afgelopen weekend een hotelletje geboekt in wageningen. dat was mijn verjaardagscadeau. Zaterdag gingen we er samen met Swiffer naar toe. Toen ik op de kamer kwam stond er een ontzettend mooie bos rozen op me te wachten. Dat had hij geregeld. Volgens zijn zeggen had hij ook het pak sneeuw in de bossen geregeld, maar daar twijfel ik toch een beetje aan

We hadden een kamer op de begaande grond en als we onze deur open deden stonden we midden in het bos. Het was heerlijk. Swiffer genoot met volle teugen, ze wist van gekkigheid niet waar ze moest kijken en welke kant ze op moest lopen.

We hebben heel veel met haar gewandeld. Ik ben diverse malen lekker in bad geweest. Het was een super relaxte tijd. En ja ook daar heb ik keurig mijn points geteld. En niet de onwijs lekkere chocolade taart genomen die ik me nog van de vorige keer kon herinneren.

Het was best al weer een hele tijd geleden dat we samen in een hotel zijn geweest, maar we gaan het dit jaar zeker nog een keer doen.

Het is alweer de laatste dag van het jaar. En wat een jaar. Er is best wel veel gebeurd. Allebei de kinderen naar een andere school. De emoties en twijfels die daar aan vooraf zijn gegaan waren erg heftig. Ik heb maanden met pijn in mijn borst gelopen. Gelukkig was de beslissing de juiste.

Verder heb ik al mijn verloren kilo’s er weer dubbel aan gegeten. Ook best wel knap . Dus dat wordt in 2009 lijnen. Eens kijken hoe ver we gaan komen. Ik ga samen met mijn moeder naar de Weight Watchers. Het is voor ons beide vooral voor onze gezondheid belangrijk dat we afvallen. Dus wel een extra stimulans. Ook het sporten ga ik weer oppakken.

Pfff wat een goede voornemens allemaal, ik word er moe van.

Afgelopen jaar heb ik besloten om minder te gaan werken en dat is deze week ingegaan. Heerlijk nog maar twee avonden in de week werken.

We hebben via via te horen gekregen dat we van ons laantje op de camping afmoeten. Dat schijnt in 2010 te gaan gebeuren. We wisten al jaren dat het eraan zat te komen, maar nu blijkt het echt door te gaan. We hebben besloten dat we niet gaan verkassen. Als het stopt, stoppen wij met de camping en doeken alles op. Dan gaan we gewoon ieder jaar twee weken op vakantie naar het buitenland.

Vanavond zijn Ronald en ik samen met Swiffer thuis. Rico is bij mijn ouders. Daar voelt hij zich wat vuurwerk betreft het veiligst. Rico is al de dood voor vuurwerk. Alleen de gedachte al aan de knallen maakt hem in paniek. Mijn ouders wonen 4 hoog en dat is voor hem minder eng.

Ik wens iedereen een hele fijne jaarwisseling en een heel gelukkig gezond 2009!

Kerstavond was super gezellig. Rond 4 uur zijn we met z’n viertjes gaan gourmetten. Dat was een groot succes. We hebben heerlijk gegeten en ontzettend gelachen. Ik heb van die heerlijke grappige kinderen.

Daarna zijn we cadeautjes gaan uitpakken. Ook dat was erg leuk. Ik kreeg van Rico een Tedora hangertje. Dat had ik totaal niet verwacht, want hij had het in een groot doosje verpakt, dus ik dacht dat het een luchtje was. Hij glunderde helemaal toen hij het gaf aan me. Van Maantje kreeg ik een luchtje. Ze had met Ronald samen een half uur in de winkel staan ruiken eer de keuze gemaakt was. Van Ronald kreeg ik een hele mooie sjawl, een kerstengel voor in de boom en de Godfather trilogie.

Manuela kreeg oa een honden encyclopedie. Daar was ze super blij mee. En voor Rico had ik spellen gekocht, oa stratego en zeeslag. En ik was zo stom om op de valreep een pokerkoffer te kopen en dat terwijl mijn moeder tijden geleden me vertelde dat zij die voor Rico voor kerst had gekocht…..pfff als mijn hoofd niet vast zat.

Ook Swiffer kreeg een cadeautje van Manuela. "s Avonds hebben de kinderen nog pop corn gemaakt en hebben samen zeeslag gespeeld. Daarna moesten de nieuwe x-box spelletjes uitgeprobeerd worden. Al met al was het dus een super knusse kerstavond.

Vanmiddag gaan we met mijn ouders en mijn broer met vrouw en kind lekker wokken. Dat doen we van 16.00 tot 19.00 en daarna gaan we naar ons huis om weer cadeautjes uit te pakken.

Morgen ochtend worden de kinderen opgehaald. Ronald en ik gaan dan naar de zwarte markt en ‘s avonds hebben we kaartjes voor een feest. Dus we gaan heerlijke dagen tegemoed.

IK WENS IEDEREEN HELE FIJNE KERSTDAGEN.

Gisteren hadden Rico en ik rapport bespreking op school. Nu had ik van Rico al wat cijfers gehoord en die waren voldoende. Dus het kon geen slecht rapport zijn. Ik Rico in de auto nog uithoren wat ik over zijn gedrag te horen zou krijgen. Ik ben de laatste jaren niet anders gewend als :

Rico is een lieve jongen, maar dat laat hij niet zien.

Rico kan het wel, maar het komt er niet uit.

Rico zit alleen maar stug te zijn in de klas.

Rico gaat erg vooruit, maar………

Altijd was hoe je het ook draaide het gesprek negatief. Na Negatieve cijfers of negatief gedrag. Dat hoor ik al zo’n 10 jaar. En Rico zat er dan meestal onderuit gezakt naar de grond kijkend bij.

Nu dus gisteren. We hadden een gesprek met zijn vrouwelijke mentor To Sil, de klassenassistente Truus en een stagaire. Dus 3 vrouw sterk zat tegenover ons. En mijn zoon zat rechtop. En toen kwam het………..

Niets dan lof! Mijn zoon is een leuke vrolijke lieve jongen met veel humor die erg zijn best doet en helemaal zijn plek in de klas gevonden heeft. Het behandelingsplan dat was samengesteld met doelstellingen liep perfect. Het aller allermooiste was dat To Sil zei, dat ze diverse verslagen over Rico had gelezen en dat ze NIETS daarvan herkende. Ze vertelde hem ook dat ze super trots op hem was en ik zag dat Rico haar geloofde. Op zijn rapport stonden alleen maar voldoendes.

En Rico keek ze aan en praatte duidelijk terug. Drie maanden geleden maakte hij nog geen oogcontact. Zo snel al. Ik zag een jongen zitten die goed in zijn vel zat. Zijn zelfvertrouwen is aan het groeien en daar ben ik zo blij mee.

Ik ben zo trots! En zo ontzettend opgelucht dat de juiste keuze is gemaakt. Het klinkt misschien heel erg vreemd, maar ik heb gisteravond alleen maar gehuild. En niet zo’n klein beetje ook. Voor het eerst in jaren heb ik het idee dat het wel goed komt met die jongen. Dat gevoel heb ik nog nooit gehad.

Hier de beloofde foto’s!

Ik houd niet van de winter, maar de maand December vind ik heerlijk. Dat heeft alles te maken met kerst. Ik vind dat zo’n geweldige tijd. Dan heb ik het niet over de twee kerstdagen, maar om de hele sfeer er omheen. De lichtjes buiten, de versieringen overal. Zodra sinterklaas voorbij is, worden normaal gesproken de dozen uit de kelder gehaald door mij. En mijn woonkamer word omgetoverd in een kerstdroom. Al mijn planten, beelden verdwijnen de kelder in en de kerstmannen, de lichtjes en de (kunst) boom nemen plaats. Mijn kamer komt vol te hangen met gekleurde lichtje, want witte lampjes vind ik saai.

Ik ben al weken bezig met nieuwe kerst spulletjes in te slaan. En het kost me altijd erg veel moeite om tot NA Sinterklaas te wachten. Want dat hoort zo, vind ik. Ondanks dat wij geen sinterklaas vieren. Twee buren aan de overkant hebben al twee weken geleden hun ramen en zo versierd en daar stond ik dan heel jaloers naar te kijken.

Dan zul je wel denken, dan ben je nu ook al in kerststemming en is je huis al omgetoverd, nou niets is minder waar. Eén reden is dat ik zaterdag 6 december moest werken en toen ik terug kwam was ik veel te moe om iets te doen. Zondag zijn we naar een verjaardag geweest en gistermiddag ben ik naar een oud collega/ vriendin geweest.

Maar om eerlijk te zijn, laat ik me normaal daar niet van weerhouden. De dozen staan ruim op tijd al in mijn gang en dan begin ik. Nu staan ze nog steeds in de kelder en dat heeft een reden.

Een week geleden stond mijn bovenbuurvrouw in de deuropening van de kelder toegansdeur. Buurvrouw, de kelder zit vol met muizen zei ze. IEHHHHHHH GETVER! Dat vind ik eng. Misschien zitten ze ook wel in mijn kerstdozen, dat zijn trouwens zo’n 20 dozen. Stel dat ze erin zitten heb ik dadelijk muizen in huis. Dat wil ik niet. De rillingen liepen over mijn rug terwijl ik naar boven liep. Ik ga nu die dozen niet pakken, dat doet Ronald maar. En dan wil ik ook dat al die dozen één voor eén eerst na worden gekeken in de kelder.

Tja en dan moest ik daar toch eerst Ronald van overtuigen. In de eerste instantie vond hij dat onzin, want een muis is banger voor jou dan jij voor hem en meer van dat soort dooddoeners. Jaha, maar eenmaal muizen in huis…….die krijg je niet zo makkelijk weg. Ik wil geen muizen. Toen zei hij dat we het dan samen ff moesten gaan uitzoeken, want er staan heel veel kerstspullen. No way….ik ga die kelder niet in. Hij moet dat alleen doen en echt goed alles controleren.

Daar had mijn man niet veel zin in.  Uiteindelijk gaf hij aan, dat hij het van de week wel een keer zou doen. Ronald is een schat en doet alles voor me, hij kookt net zo makkelijk, hij wast,  hij strijkt, kortom hij is erg geemancipeerd. En ik ben alleen maar geemancipeerd als het me uitkomt

Ronald ziet ieder jaar heel erg op tegen mijn kersttik. Hij kan niet tegen rommel , word hij erg nerveus van. Zodra de spullen er zijn, gaat hij in de eerste instantie een tijdje de deur uit. Ik zet dan de boom op en zodra die troep dan weg is, komt hij helpen. Hij doet de ramen beplakken en besneeuwen en hangt overal de verlichting op. Hij helpt dan mee om alles naar mijn zin te maken.  En als alles dan klaar is, zit ik verrukt om me heen te kijken en slaakt hij maar eens een hele diepe zucht.

Dus jullie begrijpen waarom er hier nog steeds geen kerstboom staat. Ik ga echt de kelder niet in. Gelukkig heeft Ronald gezegd dat hij vandaag alles gaat pakken en kan ik gaan beginnen.

Pfff wel laat hoor!

Afgelopen zondag werd Manuela 11 jaar. Wat een leeftijd. Ze wordt echt groot en wijs. Van Ronald, Rico en mij kreeg ze een Wii-fit. Daar was ze erg blij mee, want ze verwachtte niets meer. We hadden namelijk gezegd dat het stijldansen haar cadeautje was. Zowel Rico als Manuela hadden een logé dus het direct al gezellig in huis.

‘s Middags kwam de visite en dat was erg gezellig. Het mooie was dat het speciaal voor Manuela ging sneeuwen en de kinderen dus lekker buiten sneeuwballen konden gooien.

Maandagavond hadden Ronald en ik rapport bespreking van Manuela. We zijn zo ontzettend trots op haar. In die korte tijd is ze weer een AVI omhoog gegaan, ze zit nu in AVI 8. De rest van de klas zit in 9, dus nog maar een kleine achterstand. Haar rapport was zo ontzettend goed. Alleen maar voldoende, ruim voldoende en goed en een 10 voor topografie.

Volgens de juffrouw is ze een lieve meid, die wel iets minder mag kletsen. Ze werkt goed en let tijdens de instructie goed op en doet goed mee. Ze mag wel iets netter worden. Ze had al heel snel haar draai in de klas gevonden, ze maakte op de eerste dag al vriendinnen.

Cito toets woordenschat had ze een A score en was ze de beste van de klas. Maantje beheerst alleen de tafels nog niet voldoende, maar ook daar gaat ze mee vooruit.

Het is zo fijn. We zien de laatste tijd haar zelfvertrouwen ook groeien. Je merkt dat ze het leuk vind om te leren. Dus we zijn blij en trots.

Woensdagmiddag had Manuela haar feestje. Direct vanuit school gingen we met 4 meisjes uit de klas en 1 buurmeisje naar de uithof om te gaan skieën.

De dames kregen één uur les. Dat was een groot succes. Je zag ze stuk voor stuk stralen.

Na het skieën was er nog patat en drinken voor de dames en toen werden ze thuis gebracht. Manuela en ik hebben eind van de middag een hele tijd wii-fit gedaan. Ik heb nu spierpijn ervan.

We kunnen dus terugkijken op een zeer geslaagde verjaardag.

Continue reading →