Het zat er al aan te komen, ik had het al van iemand gehoord, maar toch voelde het als een mokerslag. We kregen gisteren een brief dat we van ons laantje afmoeten op de camping. 31 December 2009 moet ons plekje schoon opgeleverd worden. We kunnen eventueel nog wel verkassen voor maximaal 3 jaar, maar dat gaan we niet doen.

Het is einde camping voor ons. De kinderen staan te juichen bij het idee dat we dan volgend jaar "echt" op vakantie gaan. Maar dat echt is maar twee weken. Nu zijn we in mei altijd twee weken op de camping, de weekenden en de hele zomervakantie. Want Ronald en ik gaan vanaf de camping naar ons werk.

Ik vind het erg moeilijk om deze log te schrijven in verband met ontzettend gemengde gevoelens. Ik ben geen camping mens, ik ben een mooi weer kampeerder. Ik heb in de eerste plaats een campingplek genomen in het belang van de kinderen. Hoewel kinderen, in het belang van Rico, want Manuela was er toen nog niet.

Rico was één toen ik een vaste plek nam. Dan kon dat kind heerlijk de hele dag buiten spelen zonder alle gevaren van de grote stad. Hij genoot dus ik ook. En dat ongemak van het kamperen, want toen zat ik er niet echt luxe bij, dat nam ik op de koop toe.

Mijn ouders stonden en staan er ook, dus Rico had alles wat zijn hartje begeerde binnen hand bereik. Na een paar jaar kreeg ik Manuela en ook zei vond het geweldig. De vrijheid die ik mijn kinderen kon bieden was voor mij onbetaalbaar.

Als we de grote vakantie hadden en we dus zes weken bleven, zag ik ieder jaar weer het zelfvertrouwen van de kinderen groeien. Ieder jaar mochten ze iets meer. Het stralende gezicht van Manuela toen ze alleen naar het dorp mocht fietsen. Het glunderende gezicht van Rico toen hij alleen mocht gaan vissen. Zoveel mijlpalen, zo ontzettend veel herinneringen.

Rico die op de camping wel de vrienden heeft die hij thuis niet had. Rico die door iedereen zo in zijn waarde gelaten wordt. De camping deed ik altijd in de eerste plaats voor mijn kinderen.

Pas toen ik Ronald leerde kennen en toen ik zelf steeds beter in mijn vel kwam te zitten en er ook steeds comfortabeler bij kwam te zitten, begon de camping voor mij ook steeds leuker te worden.

We hebben ontzettend leuke tijden gehad op ons laantje. Iedereen kon het heel goed met elkaar vinden zonder elkaar te overlopen. We hebben grote bbq’s met z’n allen gehad. Playbackshows waar het halve laantje aan meedeed. Avonden en avonden, tot diep in de nacht zitten lachen en kletsen. We zijn in die waanzinnig leuke periode zelfs in augustus 2002 vanuit de camping getrouwd.

In 2003 kregen we de eerste brief dat het afgelopen zou zijn op ons laantje. dat is toen uitgesteld. Maar er gingen al mensen weg en de sfeer is nooit meer geworden zoals toen.

In verband met de lege plekken die ontstonden werd het steeds saaier. We vermaakten ons wel hoor. Vooral ik ging steeds meer genieten van het buiten zijn. En gewoon na een hectische week lekker het weekend relaxen op de camping.

We hebben de laatste jaren het geluk gehad dat het in de meivakantie steeds mooi weer was, dus dan zat ik lekker 2 weken in de zon. Helaas hield dat mooie weer op in de zomer en baalde ik als een stekker op die dan stomme rot camping. Maar als je de kinderen dan lekker ziet struien is het wel weer goed.

En nu houd het dus op. We willen absoluut niet ergens anders gaan staan. Het is einde verhaal. Volgend jaar bestaat mijn vakantie uit twee weken zon in het buitenland. Dan betaal ik voor die twee weken hetzelfde zoniet meer als een jaar staangeld camping.

Natuurlijk vind ik zo’n vakantie heerlijk. Gewoon lekker met z’n viertjes genieten van zon zee en strand.

Een nieuwe periode breekt in 2010 voor ons aan en met pijn in mijn hart neem ik afscheid van 15 jaar camping.